بعد از ظهر یه روز تابستونی بود آب خنک روی پاهام ریختم و آماده رفتن به خونه شدم اینطور گرمای خورشید رو کمتر احساس میکردم . چند سالی بود که با دوچرخه مسیر منزل تا بیمارستانو طی میکردم ماشین نمی اوردم چون هم حوصله رانندگی در ترافیک رو نداشتم هم دردسرای پیدا کردن جای پارک زیاد بود . از درب بیمارستان که زدم بیرون یکی از بیمارامو دیدم بعد از احوالپرسی منو کشید کنار خیابون و پرسید آشنا نداری تو بانک اگه نداری یکی از اقوام به تازگی استخدام شده !! با تعجب پرسیدم چرا ؟ پیرمرد دستی به محاسنش کشید و جواب داد : برای یه پزشک خوب نیست با دوچرخه تردد کنه ... اگه پول نداری وام بگیر یکم پس انداز کن یکم به خودت فشار بیار بلکه بتونی یه ماشین دست و پا کنی ... خوبیت نداره !الان حدود بیست سال ازون مکالمه گذشته به نظرم دیدگاه داره عوض میشه ... اینو از برخورد راننده ها و پیاده ها با دوچرخه سوارا میشه فهمید

مقالات زیادی در مورد تاب آوری خوانده و شنیده ایم . اینکه آرامش در رفتار و هیجانات چگونه موجب تحول در محیط پیرامون و خود می شود . اینکه چطور آرامش می تونه الهام بخش و آموزنده باشه .

پر بی راه نیست بگیم انجام سفرهای داخل شهری با دوچرخه موجب افزایش تاب آوری میشه . دیدن آرامتر مناظر , مغازه ها و آدما یه جورایی ذهن رو وادار به آرامش میکنه . تازه میفهمی تو چه شهر زیبایی زندگی میکنی .